Wensen

Wilt u een patiënt met een chronische of (pre)terminale ziekte een onvergetelijke dag laten beleven? Vraag dan snel een wens aan. Samen bekijken we hoe de wens optimaal kan worden ingevuld.

Wens inzenden

Verhalen

Elke wens heeft zijn eigen verhaal. Bent u benieuwd naar de wensverhalen van chronische of (pre)terminale patiënten en hun naasten? Lees dan snel verder.

Lees verhalen

Vrijwilliger

Meld u aan als vrijwilliger bij de Twentse Wens Ambulance om ernstig zieke mensen een onvergetelijke dag te laten beleven.

Word vrijwilliger

Doneren

Zonder uw hulp kunnen wij geen wensen in vervulling laten gaan. Word daarom donateur van de Twentse Wens Ambulance. Dankzij uw hulp worden wensen werkelijkheid.

Doneer nu

Het verhaal van Marion Hulzebos

20 juni 2018

Mijn naam is Marion Hulzebos en ik ben als vrijwillig verpleegkundige bij de Twentse Wens Ambulance om wensen mede mogelijk te maken.

Met twaalf jaar wist ik het al: ik word zuster! Nu, 55 jaar later, kan ik zeggen dat ik dit vak met heel veel liefde en passie heb mogen uitvoeren gedurende 47 jaar. Dus toen ik zo’n 10 jaar geleden in ons weekblad een stukje las over de Twentse Wensambulance was ik meteen verkocht. Dit leek me echt iets om als vrijwilligster te mogen doen. Na een mail gestuurd te hebben kreeg ik de nodige informatie om mij aan te melden. En was mijn deelname als vrijwilligster een feit. Ik vind het nog steeds een voorrecht om dit te mogen en kunnen doen.

Wij kunnen niemand beter maken, maar er wel voor zorgen dat er nog een mooie dag beleefd kan worden, hoe relatief het soms ook is. Bijvoorbeeld;

  • Afscheid van een geliefde of familielid kan worden gerealiseerd;
  • Wat ervan te denken om zo uit het ziekenhuis naar een hospice te moeten? Dan wil je zo graag nog een keer naar je eigen huisje;
  • Je sportclub nog een keer aanmoedigen of je kleinkind te zien afzwemmen. Er nog bij te kunnen zijn als je kind trouwt;

Van wens naar werkelijkheid

We hebben een moeder naar haar heel erg zieke dochter gebracht om nog afscheid van haar te kunnen nemen. Daarna wilde deze mevrouw naar het kerkhof om nog een keer naar het graf van haar man, dochter, kleinzoon, kleinkind en achterkleinkind te gaan. Bij het graf van haar man werd het liedje twee ogen zo blauw afgespeeld. Dit was zijn liedje voor haar. Dat hierbij ook ik het niet droog hield is denk ik wel te begrijpen. Nadat we mevrouw hadden terug gebracht naar huis en lekker in haar eigen bed hadden gelegd, wist ze mij te vertellen dat zijzelf nadat haar dochter zou komen te overlijden zij zelf euthanasie zou plegen. Dit omdat mevrouw zelf ook echt heel ziek was. De wens was echter nog niet klaar. We zijn terug gegaan naar de dochter om met haar en haar dochter nog een keer naar de Action te gaan. Mevrouw wilde hier nog spulletjes halen om haar man verzorgd achter te laten. Bij de Action werd mevrouw ontvangen met een hele mooie bos bloemen en hebben we nog veel schik gehad met elkaar. Met een hele tas vol boodschappen zijn we terug gegaan en hebben we bij mevrouw thuis nog lekker een bakje koffie gedronken….. Een paar weken later heb ik de moeder nog naar de crematie mogen begeleiden van haar dochter. Wat een  emoties heeft deze wens met zich mee gebracht.

Maar, zonder de Twentse Wens Ambulance was dit allemaal niet mogelijk geweest. Het behoeft denk ik geen uitleg hoe mooi het is om dit te mogen en kunnen doen. Ik hoop dan ook dat ik dit nog jaren mag blijven doen.

Deel dit item

Terug naar overzicht