Wensen

Wilt u een patiënt met een chronische of (pre)terminale ziekte een onvergetelijke dag laten beleven? Vraag dan snel een wens aan. Samen bekijken we hoe de wens optimaal kan worden ingevuld.

Wens inzenden

Verhalen

Elke wens heeft zijn eigen verhaal. Bent u benieuwd naar de wensverhalen van chronische of (pre)terminale patiënten en hun naasten? Lees dan snel verder.

Lees verhalen

Vrijwilliger

Meld u aan als vrijwilliger bij de Twentse Wens Ambulance om ernstig zieke mensen een onvergetelijke dag te laten beleven.

Word vrijwilliger

Doneren

Zonder uw hulp kunnen wij geen wensen in vervulling laten gaan. Word daarom donateur van de Twentse Wens Ambulance. Dankzij uw hulp worden wensen werkelijkheid.

Doneer nu

Het verhaal van Ellen Broekhuizen

10 juli 2018

Zo’n 10 jaar geleden was er een televisie uitzending van ‘Het mooiste meisje van de klas’, waarbij de hoofdpersoon op een soort divan lag tijdens de opname. Bij de aftiteling kwam in beeld dat deze uitzending tot stand kwam mede dankzij de Twentse Wens Ambulance die het vervoer van haar naar de studio mogelijk gemaakt had.

Diezelfde avond heb ik informatie opgezocht en een paar dagen later maakte ik kennis met Cor Havelaar en een aantal vrijwilligers op de toenmalige locatie bij het Vliegveld Twente. Vanaf dat moment hoorde ik bij de TWA (fan)club.

In de afgelopen 10 jaar is er veel gebeurd en veel veranderd. En zoals het er nu, na de brand afgelopen jaar, uit gaat zien bij onze nieuwe plek in Hengelo: prachtig. Maar het belangrijkste is het, op wat voor manier dan ook, kunnen meewerken om wensen te vervullen. Dit is elke keer weer een bijzondere ervaring, meestal voldoening gevend, soms verdrietig, maar altijd leerzaam en verrijkend.
Of je nu met een strandbrancard of -rolstoel aan zee bent (op Texel of Terschelling) of onder een grote paraplu op een begraafplaats loopt: je kunt altijd luisteren en aanhoren, (familie) troosten, praten, lachen, foto’s maken als herinnering.. Vaak wordt de wens langer dan gepland omdat de mensen het fijn vinden om op de terugweg toch nog ergens langs te gaan, vooral als wij (vrijwilligers) zeggen dat het hùn wens is en wij de tijd hebben…

Zo ook dit voorjaar met een 13 jarige jongen en zijn moeder. Hij moest vanuit Westerbork naar Utrecht waar filmopnames gemaakt werden over de ‘KanjerKetting’: kinderen met kanker krijgen voor iedere (nare) behandeling of opname een speciale kraal waarvan een meterslange ketting gemaakt wordt.
Op de heenweg vertelde de moeder dat haar ouders in ‘ t Harde wonen, waar we toen langsreden. De chauffeur en ik keken elkaar even aan… Op de terugweg zijn we als vanzelfsprekend opa en oma gaan verrassen in ‘ t Harde, waarbij hun 13jarige kleinzoon een uur ongestoord in hun grote bed kon liggen rusten.
Na een wens worden vaak nog foto’s uitgewisseld, waarna onze taak er in feite op zit, maar voor jezelf nog lang blijft nawerken…

Wat vaak mooi en verrassend is, is hoe de omgeving reageert. De goodwill is enorm. Vaak krijgen de vrijwilligers een consumptie of zelfs maaltijd ‘van het huis’ en soms willen mensen spontaan iets in de collectebus stoppen. Hartverwarmend! Hopelijk kan ik me nog lang blijven inzetten voor de Twentse Wens Ambulance!

Deel dit item

Terug naar overzicht