Wensen

Wilt u een patiënt met een chronische of (pre)terminale ziekte een onvergetelijke dag laten beleven? Vraag dan snel een wens aan. Samen bekijken we hoe de wens optimaal kan worden ingevuld.

Wens inzenden

Verhalen

Elke wens heeft zijn eigen verhaal. Bent u benieuwd naar de wensverhalen van chronische of (pre)terminale patiënten en hun naasten? Lees dan snel verder.

Lees verhalen

Vrijwilliger

Meld u aan als vrijwilliger bij de Twentse Wens Ambulance om ernstig zieke mensen een onvergetelijke dag te laten beleven.

Word vrijwilliger

Doneren

Zonder uw hulp kunnen wij geen wensen in vervulling laten gaan. Word daarom donateur van de Twentse Wens Ambulance. Dankzij uw hulp worden wensen werkelijkheid.

Doneer nu

"Van wens naar werkelijkheid."

Over de Twentse Wens Ambulance

De Stichting Twentse Wens Ambulance is een non-profit organisatie die ANBI (Algemeen Nut Beogende Instelling) erkend is. De stichting heeft als doel de laatste wensen van langdurig zieken en (pre)terminale patiënten mogelijk te maken door passend vervoer te bieden. Onder begeleiding van onze vrijwilligers beleven deze mensen een onvergetelijke dag waarbij ze in het zonnetje worden gezet en even hun ziekte vergeten. 

Lees verder

Het verhaal van Hans Mollema

Mijn naam is Hans Mollema, ik ben 55 jaar, verpleegkundige van beroep en vanaf het beging vrijwilliger bij de Twentse Wens Ambulance. Langzaam heb ik de stichting uit zien groeien van de pioniers fase waarin we maar 1 ambulance hadden en alles nog moesten verkennen tot de professionele vrijwilligers organisatie die er nu is. Ik heb inmiddels al vele wensen mogen doen en iedere wens is opnieuw weer bijzonder, soms is er veel emotie, soms wordt er ook enorm gelachen. Ik kreeg ooit eens een bedankje van een familie lid omdat we een dagje naar zee waren geweest, ze vond dat ik een groot hart had en dat ik een onuitwisbare voetspoor achter gelaten had in hun familie. Voor mij voelt dit niet zo, ik probeer in bescheidenheid iets te doen voor mensen door ze even uit het ziekenhuis of even uit het ziekte proces te halen en ze even een moment te geven waar ze nog naar verlangden, ach en voor mij is het alleen even wat tijd inleveren! Ik geniet van de mooie ontmoetingen die ik met de wensambulance heb en ik bedank mensen ook altijd dat ze het vertrouwen in ons hadden dat we bij het bijzondere moment aanwezig mochten zijn. Dit jaar mocht ik iemand met de wensambulance naar Frankrijk, de Alpe d”Huez, brengen tijdens het evenement Alpe d’HuZes. Een wens die mij nog lang zal bij blijven, een emotie, synergie die daar op die berg was om met elkaar iets tegen kanker te gaan ondernemen ! Maar ook een wensvrager die genoot van het moment, maar ook de foto’s zag die in de bochten hingen en tegen mij zei: daar hangt mijn foto ook volgend jaar Hans! Ook mag ik mensen graag op de hoogte brengen van datgene wat de Wensambulance allemaal doet, dus als u een club of vereniging heeft, nodig ons eens uit om te komen vertellen wat we voor mensen kunnen betekenen. Dan gaat het vooral niet over ons zelf maar om ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen op de hoogte komen van datgene wat de wenambulance allemaal voor mensen kan betekenen zodat er nog meer mensen gebruik gaan maken van een wensambulance. Het doen van wensen werkt verslavend, als je er een paar gedaan hebt dan wil je meer, meer mensen dat fijne moment geven, waarin ze even kunnen vergeten hoe ziek ze zijn. Dus ik hoop dat ik dit mooie werk nog lang mag blijven doen, ik doe het met liefde!

Lees verder

Het verhaal van Gerben Hinsenveld

Mijn naam is Gerben Hinsenveld, ik ben 49 Jaar en ben nu bijna een jaar actief voor de Twentse Wens Ambulance als chauffeur. In het dagelijks leven ben ik werkzaam in het MST in Enschede als instrumentbeheerder/sterilisatie medewerker (reinigen, desinfecteren en steriliseren van operatie instrumenten). Ik ben via via in aanraking gekomen met de Twentse Wens Ambulance. Nadat ik mij had aangemeld ben ik eerst uitgenodigd op een informatie avond waar het een en ander werd uitgelegd en wat de verwachtingen van een vrijwilliger zijn.

Lees verder

Het verhaal van Ellen Broekhuizen

Zo’n 10 jaar geleden was er een televisie uitzending van 'Het mooiste meisje van de klas', waarbij de hoofdpersoon op een soort divan lag tijdens de opname. Bij de aftiteling kwam in beeld dat deze uitzending tot stand kwam mede dankzij de Twentse Wens Ambulance die het vervoer van haar naar de studio mogelijk gemaakt had. Diezelfde avond heb ik informatie opgezocht en een paar dagen later maakte ik kennis met Cor Havelaar en een aantal vrijwilligers op de toenmalige locatie bij het Vliegveld Twente. Vanaf dat moment hoorde ik bij de TWA (fan)club.

Lees verder

Het verhaal van Marion Hulzebos

Toen ik zo’n 10 jaar geleden in ons weekblad een stukje las over de Twentse Wensambulance was ik meteen verkocht. Dit leek me echt iets om als vrijwilligster te mogen doen.Na een mail gestuurd te hebben kreeg ik de nodige informatie om mij aan te melden. En was mijn deelname als vrijwilligster een feit. Ik vind het nog steeds een voorrecht om dit te mogen en kunnen doen.

Lees verder

Actueel

De wens van Hans

13 oktober 2018.

Op, vrijdag 12 oktober 2018, hebben wij een wens gereden voor Hans. Twee weken geleden wist Hans nog niet eens dat hij ziek was. Hij ging naar t ziekenhuis en in plaats terug naar zijn veilige huis bij het Losserhof, ging hij zo snel achteruit dat hij vanuit het ziekenhuis verhuisde naar een hospice in Hengelo. Hij had maar eens wens: afscheid nemen van zijn groepsgenoten en de begeleiders van zijn groep. Binnen 24 uur was deze wens geregeld en werd een wens weer werkelijkheid.

Lees verder

Kortste rit. Maar wel een rit met veel voldoening!

10 oktober 2018.

Wij zijn vorige week 2 keer op en neer gereden naar Hardenberg, oftewel 4 maal 40 km en 4 x 37 minuten met 2 chauffeurs, om met een wensvrager 2 keer 700m en 2 maal 2 minuten te rijden. Maar wat een voldoening. Mevrouw, bedlegerig en dementerend had met haar verpleegafdeling een 3 daags kampeeruitje bij een zorgboerderij in de buurt. Haar “collega’s” konden allemaal in hun rolstoel vervoerd worden. Dus òf ze moest liggend vervoerd worden met de Twentse Wensambulance òf mevrouw kon niet mee. Toen we haar ophaalden om haar weg te brengen in gezelschap van haar zoon en blije twee kleindochters was ze niet zo aanspreekbaar. Echter, toen we haar weer ophaalden na 2 dagen keek ze echt vrolijk uit haar ogen. Nadat we haar samen met het verplegend personeel weer in haar eigen bedje hadden gelegd, vroeg ik of ze het leuk gevonden had. “Ja”, zei ze,”heel leuk” en ze lachte daarbij. Dat bedoel ik! -VAN WENS NAAR WERKELIJKHEID-

Lees verder

Wens naar Lourdes

6 oktober 2018.

Soms kom je mensen tegen waarvan je weet dat ze altijd een plekje in je hart zullen houden. Dat geldt voor mij als ik terug denk aan dit weekend met Annie, Auke, Froukje en Harm. Annie is ernstig ziek en wil graag met een deel van grote gezin naar Lourdes. Die wens had ze al langer, maar soms loopt het zo dat je niet langer kunt wachten. Vrijdag 23 februari om zes uur in de ochtend vertrekken we van Coevorden in één ruk (met de nodige pitstops) naar Lourdes. We hebben de kinderambulance bij ons, waar een heerlijk bed in staat zodat Annie tussendoor goed kan slapen. Tegen middernacht komen we aan in ons hotel en de volgende ochtend zitten we met z'n allen om half negen fris en fruitig aan ons Franse ontbijt. Annie heeft de planning rond en we gaan eerst naar een lokaal marktje en vervolgens naar de grot waar Bernadette juist die dag, 24 februari 1858, voor de 9e keer Maria zag. We steken kaarsen aan, lopen langs de grot waar Maria verscheen en ieder heeft zijn eigen gebed. Annie wil graag baden om vooral rust en vergiffenis te krijgen. In mijn beleving is ze één van de puurste mensen die ik ooit ontmoette, dus vraag me stilletjes af waarvoor deze vrouw vergiffenis nodig heeft. Haar man Auke bevestigd mijn vermoedens: 'Mijn vrouw heeft nog nooit een zonde begaan.....'Voor het bad moeten we nog even wachten en dan gaan we op pad naar een grote hobby van Annie: shoppen. Niet echt voor zichzelf, ze denkt vooral aan de ander. Voor de hele familie thuis wordt cadeautjes gekocht. Wat een energie draagt ze, ondanks haar ziek zijn, met zich mee.Froukje en ik begeleiden Annie naar het bad. Ze wordt ondergedompeld in het gewijde water en mag haar gebed opzeggen. De zuster aldaar ondersteunen het ritueel met zoveel liefde dat we allemaal ontroerd en onder de indruk zijn. Frouke en ik gaan niet in bad, maar met gewijde water mogen wij ons gezicht wassen en ondertussen bidt de zuster tot Maria voor ons.Als een ander mens komt Annie naar buiten. Ze voelt rust, verlichting en geluk. Op de terugweg naar het hotel geeft ze aan dat ze nog graag naar het kleine huisje van Bernadette wil. Dat vinden we en samen met Auke gaat ze er op de foto.Haar energie is enorm en 's avonds gaan we met z'n allen uit eten en zie ik haar genieten en stralen.Zondagochtend rijden we weer in alle vroegte naar huis. Annie: 'Het is prachtig geweest.... Mijn kinderen mogen leren dat ze niet meer moeten wachten op morgen. Voor je 't weet is het afgelopen. Als je iets wilt, moet je het nu doen.'

Lees verder